چرا انسان بندگی را دوست دارد؟ آن هم نه بندگی خداوند، بلکه بندگی هوای نفس!

آیا فراموش کرده است که چه کسی او را خلق کرده؟ هدفش چه بوده؟ آیا انسان بیهوده آفریده شده؟
مگر نه اینکه برای بندگی و عبادت خداوند خلق شده ایم؟
و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند 
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

پس چرا به جای تلاش برای رسیدن به هدف والایمان و تحویل آن امانتی که نه آسمان و نه زمین و نه فرشتگان آن را نپذیرفتند، فکرمان را به دنیا محدود کرده ایم؟
آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه فال به نام من دیوانه زدند

بیایید کمی بیاندیشیم و ازین پس کارهایمان را خدایی کنیم و رنگ و بوی خدایی بگیریم.
یاعلی

====
از تمام دوستان که مطالب ارسالی شون تأئید نشده، عذر می خوام، باید صبر پیشه کنند!

ايران ما يكي از جوانترين كشورهاي جهان است كه نسل جوان آن بيشترين جمعيت را تشكيل مي دهد و به همين واسطه رشد مذاهب و مكاتب و افكار و انديشه هاي بسياري در بين جوانان آن اغاز شده است و در هر جاي ايران شخصي دايه اي از انديشه و افكاري مختلف مي زند و در اين بين عرفان هم مستثني نبوده و در اين انديشه كهن اشخاصي خود را راهبر، مرشد، شيخ، قطب، عارف، واصل، فقير يا سرسلسله مي دانند.

هر كس گوشه اي از ايران را به خود اختصاص داده و خود را صاحب حق عرفان مي داند و همواره به دنبال اهداف خويش است . جماعتي در گرد آنها جمع شده و با آرزوهاي خود در رسيدن به اهداف خويش قدم برداشته و حركت مي نمايند

در اين بين چه شياداني و فرصت طلباني كه در چهره عارف واصل درآمده و به دنبال منافع مالي و نفساني خويش باعث گمراهي بسياري شده و عاقبت پس از رسوا شدن باطن كثيف خود، بد بيني و عرفان ستيزي در بين جوانان و علاقمندان به عرفان مي شود كه اين خود گناهي نابخشودني است.

پس حال چه بايد كرد؟ چگونه اين مرشدان كاذب را از عارفان واصل حقيقي دل سوخته متمايز نمود؟ سنگ محك براي عيار اين مشايخ چيست ؟ چگونه آن حقيقت پويان واقعي كه زحمت بسيار در اين راه كشيده اند را تشخيص دهيم و بيابيم؟

همين موضوع ما را بر آن داشت تا در جلسه اي از گوهر بی نشان سوال نماييم كه چگونه ما پيران واقعي را از شيادان تشخيص دهيم و اصولا چه صفاتي بايد در مرشدان راه عرفان باشد و حاصل اين تحقيق مطالب زير مي باشد كه ايشان فرمودند